Franz Fleischer

Franz Fleischer urodził się w Elblągu jako syn mistrza cukierniczego Franza i Theresy z d. Hohmann. Miał cztery młodsze siostry. Gdy miał 11 lat, zmarł jego ojciec. Po ukończeniu gimnazjum w Elblągu podjął studia filozoficzno-teologiczne w seminarium w Braniewie wiosną 1878 roku. Po zamknięciu seminarium wskutek Braunsberger Wirren przeniósł się do Eichstätt, gdzie 23 lipca 1882 przyjął święcenia kapłańskie. Następnie powrócił do diecezji warmińskiej. Posługiwał kolejno w dziewięciu parafiach: od 1882 do września 1883 w Kiwitach, potem w Grzędzie i w Świętej Lipce, 20 kwietnia 1884 wikariusz w Krekolach, 1 października 1884 przeniesiono go do Świerk, 13 maja 1885 wikariusz w Długoborze, od 21 listopada 1885 w Unikowie, 25 października 1886 drugi wikariusz w Olsztynie, 20 marca 1891 drugi wikariusz w Ornecie, od 12 grudnia pierwszym, 24 marca 1892 wikariusz katedry we Fromborku, 16 czerwca 1897 katedralnym mistrzem ceremonii. W 1899 uzyskał na Uniwersytecie we Fryburgu Bryzgowijskim tytuł doktora teologii. W 1902 kapituła warmińska przyznała mu stypendium im. Jana Preuckana na dalsze studia w Rzymie. W 1904 był kandydatem do objęcia katedry historii w Braniewie, którą ostatecznie objął Hugo Koch. 12 września 1907 ustąpił z urzędu wikariusza katedralnego, zostając rezydentem przy parafii w Lidzbarku Warmińskim. W latach 1909–1919 pracował również jako nauczyciel w miejscowym gimnazjum. W 1919 przeniósł się do Braniewa, gdzie pracował jako nauczyciel w gimnazjum do przejścia na emeryturę w maju 1922. Zmarł 16 lutego 1924 w Berlinie.

Od 1894 pozostawał zaangażowanym członkiem Warmińskiego Towarzystwa Historycznego, przez 30 lat był członkiem zarządu Towarzystwa, w Zeitschrift für die Geschichte und Altertumskunde Ermlands opublikował szereg prac historycznych. Otaczał troską bibliotekę i archiwum katedralne we Fromborku. W 1916 otrzymał tytuł profesora.