Günter Kuhnke
Biografia
Günter Kuhnke urodził się 7 września 1912 w Elblągu. Wstąpił do Reichsmarine w kwietniu 1931 roku.
Po kilkumiesięcznej służbie na „pancerniku kieszonkowym” Admiral Scheer we wrześniu 1935 roku został przeniesiony do odradzającej się floty podwodnej. Po odbyciu standardowego szkolenia w październiku 1938 roku objął dowództwo U-28, okrętu podwodnego typu VIIA, bazującego początkowo w Wilhelmshaven.
Po wybuchu wojny odbył na nim sześć patroli bojowych mających na celu stawianie i zwalczanie nieprzyjacielskiej żeglugi u wybrzeży Wysp Brytyjskich. Zatopił 12 jednostek o łącznej pojemności 51 829 BRT (w tym jeden o tonażu 9 577 BRT) oraz jeden okręt pomocniczy, i uszkodził 2 statki o łącznym tonażu 10 067 BRT. 19 września 1940 roku w uznaniu zasług został odznaczony Krzyżem Rycerskim.
W styczniu 1941 roku Kuhnke zdjął dowództwo U-28 i objął dowództwo większego okrętu typu IXC–U-125, na którym odbył dwa bezowocne patrole, w tym dłuższy na wodach środkowego Atlantyku.
W styczniu 1942 roku Kuhnke został mianowany dowódcą 10. Flotylli U-Bootów bazującej w Lorient. Pomiędzy końcem sierpnia a połową października 1944 roku przeprowadził ostatni ocalały okręt flotylli – U-853 – do Norwegii, a później bazował we Flensburgu. Po objęciu dowództwa 33. Flotylli sprawował tę funkcję do końca wojny.
W 1955 roku wstąpił do odradzającej się niemieckiej marynarki (Bundesmarine). Do października 1960 roku służył jako dowódca niszczyciela Z-2 (ex-USS Ringgold). Później dowodził flotyllą niszczycieli, w 1966 roku został szefem Departamentu Marynarki w Sztabie Generalnym, a w 1972 roku odszedł na emeryturę w stopniu kontradmirała.