Sylwester Latkowski
Biografia
Wczesne lata
Urodził się i dorastał w Elblągu, gdzie ukończył technikum mechaniczne o profilu obróbka skrawaniem. Próbował dostać się na studia do łódzkiej PWSFTviT, jednak bez powodzenia. Swoje prace literackie publikował w magazynie „Poezja”. Pod koniec lat 80. XX w. był konstruktorem w Wojskowych Zakładach Lotniczych, by uniknąć poboru do wojska. Kształcił się w Instytucie Pielęgniarstwa, odbywając praktyki w Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Kocborowie. W 1989 podjął pracę jako nauczyciel języka polskiego i fizyki w Szkole Podstawowej w Straszewie. Ukończył studium nauczycielskie.
W latach 90. przebywał poza Polską, m.in. w Federacji Rosyjskiej. Wątki związane z tym okresem wykorzystał później w powieści dokumentalnej Wozacy.
W 2000 zrealizował swój pierwszy film dokumentalny To my, rugbiści poświęcony drużynie rugby Arka Gdynia. Film wywołał wiele kontrowersji, Latkowskiego oskarżono o gloryfikowanie przemocy i bandytyzmu.
Kolejny jego film, Blokersi, był pierwszym od lat dokumentem wyświetlanym na dużym ekranie i pierwszym polskim filmem o środowisku hip-hopowym. Latkowski w Blokersach zdiagnozował fenomen tej kultury, tworzonej zazwyczaj w obskurnych blokowiskach. Film, który miał być swoistą obroną młodych ludzi w nich mieszkających, a jednym z jego tematów była komercjalizacja tego gatunku muzyki, paradoksalnie stał się trampoliną promocyjną dla tego środowiska.
Późniejsze jego filmy, mimo iż podejmowały równie ważne społecznie lub medialnie tematy, nie odniosły już takiego sukcesu. W 2002 premiery miały filmy: Gwiazdor i PUB 700 o Leszku Możdżerze. Za film dokumentalny Kamilianie (2003) zdobył nagrodę na II Przeglądzie Katolickich Programów Telewizyjnych i Radiowych Stowarzyszenia „Znaki Nadziei” w Łodzi.
Po obrazach o meandrach show biznesu przyszła kolej na drastyczniejsze tematy, co zaowocowało filmami – Śledczak (2004) o sytuacji aresztów śledczych oraz Pedofile (2005) ukazującym niemoc organów ścigania przy tego rodzaju przestępstwach oraz mechanizmy, które nie dopuszczają do ujawnienia prawdy o nich na przykładzie pedofilii związanej z Dworem Centralnym w Warszawie. Inne produkcje to Zabić Papałę (2008) i Wszystkie ręce umyte. Sprawa Barbary Blidy (2010).
Działalność społeczna i polityczna
Prowadził własne przedsiębiorstwa, wydawał pisma lokalne, zajmował się konsultingiem, reklamą i marketingiem oraz prowadzeniem kampanii wyborczych polityków do Sejmu i Senatu. Latkowski założył w Elblągu Komitet Obywatelski „Solidarność”, który wspierał kampanię wyborczą Jarosława Kaczyńskiego kandydującego w 1989 do Senatu. Następnie wspierał kampanię Porozumienia Centrum, nagrywając pierwsze reklamówki.
Współtworzył programy na potrzeby Telewizji Polskiej. Był reżyserem i autorem pomysłu programu popkulturalno-muzycznego TVP2 pt. Nakręcona noc. W 2005 na antenie programu Konfrontacja Jacek Kurski oskarżył Fakty o cenzurę i podjął temat przymusowego wcielania dziadka Donalda Tuska do Wehrmachtu. 30 sierpnia 2007 w mieszkaniu Latkowskiego został zatrzymany Janusz Kaczmarek. Latkowski nagrał zatrzymanie telefonem komórkowym i opublikował amatorskie nagranie z akcji zatrzymania przez ABW ówczesnego ministra MSWiA. Był także autorem serii reportaży dla Polsatu.
Od stycznia 2013 do marca 2015 pełnił funkcję redaktora naczelnego tygodnika „Wprost”. Za jego kadencji pismo opublikowało materiały rozpoczynające tzw. aferę podsłuchową oraz zarzuty mobbingu w redakcji Faktu i molestowania seksualnego przez Kamila Durczoka. W trakcie przeszukania biur tygodnika przez prokuraturę i ABW 18 czerwca 2014, Latkowski odmówił wydania komputera z nagraniami, powołując się na konieczność zachowania tajemnicy dziennikarskiej.
Od 2015 był redaktorem naczelnym serwisu internetowego Kulisy24.
25 października 2017 został przesłuchany w charakterze świadka przed sejmową komisją śledczą w sprawie afery Amber Gold.
Konflikty z prawem
W czerwcu 2015 wraz z Michałem Majewskim został nieprawomocnym wyrokiem skazany na karę 10 tys. zł grzywny i 5 tys. zł nawiązki za zniesławienie biznesmena Mariusa Olecha, któremu zarzucał powiązania z Amber Gold.
W lipcu 2019 został skazany na karę 8,8 tys. zł grzywny oraz 10 tys. zł nawiązki za zniesławienie Kamila Durczoka w dwóch tekstach opublikowanych na łamach „Wprost”, w których zarzucano dziennikarzowi m.in. molestowanie seksualne. W czerwcu 2020 Sąd Okręgowy w Warszawie utrzymał w mocy wyrok. W 2023 został prawomocnie skazany na karę 6,9 tys. zł grzywny za zniesławienie adwokata Nicholasa Cieslewicza poprzez zarzucanie mu na antenie TVP kierowania bezprawnych groźb wobec wydawcy „Wprost”.