Karol Fryderyk Abramowski

Karol Fryderyk Abramowski (ur. 6 listopada 1792 w Elblągu, zm. 3 sierpnia 1877 w Elblągu) był pruskim urzędnikiem, starostą elbląskim i polonofilem.

Po ukończeniu gimnazjum w Elblągu i studiów na uniwersytecie w Królewcu podjął pracę referendarza w rejencji w Królewcu w kwietniu 1815. Odbył także ochotniczą służbę wojskową w regimencie huzarów, a w kwietniu 1819 został asesorem rejencji w Królewcu.

17 marca 1821 Abramowski mianowany został starostą powiatu elbląskiego. Stanowisko to pełnił kilkadziesiąt lat (do 1867), dbając o rozwój powiatu, zwłaszcza w rolnictwie i sadownictwie. W 1827 uczestniczył w powołaniu stowarzyszenia ziemiańskiego Landwirtschaftlicher Verein im Elbinger Kreise i objął w nim obowiązki przewodniczącego. Był także członkiem Gesellschaft zur Verbreitung gemeinnütziger Kenntnisse, które przekształcił w lutym 1828 w Gewerbe-Verein i obejmował dyrekcję na siedem kolejnych lat. Był gorącym zwolennikiem utworzenia przy Towarzystwie szkoły przemysłowej, co nastąpiło wiosną 1828. Wspierał absolwenta szkoły Ferdynanda Schichaua, późniejszego wybitnego przemysłowca elbląskiego, starając się o stypendium na naukę w Akademii Przemysłowej w Berlinie oraz polecając jego osobę pruskiemu monarsze. Abramowski przedstawiał się jako zwolennik gospodarki liberalnej i teorii Adama Smitha.

Abramowski, mając korzenie polskie i sympatyzując z narodem polskim, przyjmował uchodźców po powstaniu listopadowym, co w Elblągu zyskało mu niekiedy krytykę ze strony rządu. W 1829 nabył Pęklewo, gdzie wybudował dworek z widokiem na Zalew Wiślany i założył pobliski las oraz park; w późniejszych latach nabył także nieruchomości w Łęczach. Do emerytury w 1867 pozostawał zameldowany w Elblągu.

Pod koniec życia sprzedał swoje posiadłości i powrócił do Elbląga, gdzie zmarł w sierpniu 1877 roku.