Tekstylne wyspy Martyny Czop w Galerii EL. Wernisaż 11.06 o 18:00

Wyspa, której nie ma, potrafi mówić o świecie bardzo konkretnie - zwłaszcza wtedy, gdy zamiast mapy dostajemy tkaninę. Centrum Sztuki Galeria EL otwiera nową wystawę Martyny Czop pt. „i tylko wysp tych nie ma”, zapowiadaną jako opowieść o lądach odciętych wodą, wyobraźnią i granicami współczesności. Wernisaż zaplanowano na 11.06.2026 o godz. 18:00, a ekspozycja pozostanie dostępna dla publiczności od 11.06 – 30.08.2026.

Tytuł nawiązuje do wiersza Jana Brzechwy o Bergamutach, w którym świat jest możliwy niemal w każdym detalu - poza samą wyspą. U Martyny Czop ta gra z literaturą prowadzi jednak nie w stronę dziecięcej zabawy, ale ku pytaniom o to, gdzie dziś przebiegają linie brzegowe cywilizacji. Artystka buduje spekulatywne krajobrazy: materialne, intensywne w fakturze, a jednocześnie balansujące na granicy obecności i braku.

Wernisaż i podstawowe informacje

Wystawa prezentowana jest na emporach Galerii EL. Za jej przygotowanie odpowiada duet kuratorski Joanna Mierzejewska i Maciej Olewniczak. Organizatorem wydarzenia jest Centrum Sztuki Galeria EL, a w realizację włączono także partnera - Zielony Gaj. Identyfikację wizualną wystawy opracował Maciej Bychowski. Patronat medialny nad przedsięwzięciem sprawują NN6T, Truso.tv oraz Express Elbląg.

• Termin wystawy: 11.06 – 30.08.2026
• Wernisaż: 11.06.2026, godz. 18:00
• Miejsce: Centrum Sztuki Galeria EL (empor y)
• Kuratorzy: Joanna Mierzejewska, Maciej Olewniczak
• Artystka: Martyna Czop
• Partner: Zielony Gaj
• Identyfikacja wizualna: Maciej Bychowski
• Patronat medialny: NN6T, Truso.tv, Express Elbląg

Haft pętelkowy i materia, która „pracuje”

Rdzeniem wystawy są prace tekstylne, w których Martyna Czop korzysta z techniki haftu pętelkowego, uzyskując formy o niemal rzeźbiarskiej obecności. W obiektach buduje napięcie między miękkim i szorstkim, lekkim i ciężkim, matowym i odbijającym światło. Widać tu zestawienia różnych tkanin i włókien: od juty i lnu po wełnę i bawełnę. Materiał nie jest jedynie nośnikiem obrazu - staje się jego strukturą, a sposób, w jaki pochłania lub oddaje światło, wpływa na odbiór przestrzeni i iluzję głębi.

W opowieści o „wyspach” ważna jest też sama lokalizacja ekspozycji: empor y Galerii EL nadają pracom kontekst architektoniczny, sprzyjający oglądaniu obiektów jak fragmentów krajobrazu - zawieszonych, wyodrębnionych, czasem sprawiających wrażenie osobnych terytoriów.

Wyspa jako symbol: romantyczna ucieczka i dystopia

Czop wykorzystuje motyw bezludnej wyspy jako figurę wieloznaczną. Z jednej strony to miejsce odosobnienia, marzenia o spokoju i odcięciu od nadmiaru. Z drugiej - wyspa potrafi stać się metaforą świata po pęknięciu, w którym izolacja jest już nie wyborem, lecz konsekwencją kryzysów i podziałów. Artystka kieruje uwagę ku pytaniom o granice cywilizacji w epoce antropocenu, nadprodukcji i przyspieszonego konsumpcjonizmu.

Istotnym wątkiem jest też praca z materiałami z drugiego obiegu. W praktyce artystki szycie i haftowanie zamieniają się w proces odzyskiwania wartości: „rekonstrukcję z odrzutu”, w której porzucona materia otrzymuje nowe życie i nowe znaczenie. Powstające w ten sposób obiekty można czytać jak bezpieczne terytoria zbudowane z tego, co wcześniej uznano za zbędne.

„Na wyspach Bergamutach podobno jest kot w butach...”

Jan Brzechwa

Kim jest Martyna Czop i skąd ta wystawa w Elblągu

Martyna Czop (ur. 1990 r.) ukończyła Malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Pochodząca z Malborka artystka działa na styku malarstwa, tekstyliów i instalacji obiektowych, a w centrum jej zainteresowań znajduje się przemiana materii - od destrukcji do budowania nowych struktur. Prezentacja w Centrum Sztuki Galeria EL ma także konkretny kontekst instytucjonalny: jest pokłosiem nagrody przyznanej przez Radę Programową instytucji podczas 33. Salonu Elbląskiego w 2025 roku.

Wystawa „i tylko wysp tych nie ma” zostaje w Elblągu na całe lato, do 30.08.2026. Organizatorzy zapowiadają ją jako podróż na obrzeża mapy - w miejsce, gdzie kończy się twardy ląd, a zaczyna teren wyobraźni, zdolnej powołać do życia wyspę nawet wtedy, gdy literatura uparcie twierdzi, że jej „nie ma”.